چکیده

In an era of high-tech and climate extremes, we are drowning in information while starving for wisdom. Enter Lo—TEK, a design movement building on indigenous philosophy and vernacular infrastructure to generate sustainable, resilient, nature-based technology. Designers responding to the challenges ahead, could be imagining radical nature-based urban typologies that can sustain growth, where indigenous innovation is hybridized with contemporary materials and ساخت و ساز techniques. From the scale of the module, to the structure, to the infrastructure, and ecosystem, indigenous wisdom and ecological symbiosis can be reimagined to reduce density, rebuild diversity and shrink both the individual and urban footprint. Spanning 18 countries from Peru to the Philippines, Tanzania to Iran, Lo—TEK explores millennia-old human ingenuity on how to live in symbiosis with nature.

بومیان رادیکال که توسط پروفسور پرینستون و شهروند ملت چروکی ایوا ماری گاروت ابداع شده است، برای بازسازی دانش بحث می کند و فلسفه های بومی را بررسی می کند که قادر به ایجاد گفتگوهای جدید هستند.² مفهوم بومی رادیکال نام خود را از مشتق لاتین کلمه "رادیکال" گرفته است: radix به معنی "ریشه". طراحی توسط بومیان رادیکال جنبشی را تصور می کند که درکی از فلسفه های بومی را در رابطه با طراحی بازسازی می کند تا زیرساخت های پایدار و مقاوم در برابر آب و هوا را ایجاد کند. Lo-TEK ما را به سمت اسطوره‌شناسی متفاوت فناوری سوق می‌دهد. یکی که اومانیسم را با بومی گرایی رادیکال تکامل می دهد.

حوزه طراحی در یک لحظه کلیدی است و برای رویارویی با مشکلات پیچیده ای که نیاز به پاسخ های قوی و انطباقی دارد، در حال گسترش است. با فروپاشی محیطی و اجتماعی قریب الوقوع در دهه های آینده، طراحی در تقاطع انسان شناسی، بوم شناسی و نوآوری مهم ترین بحث زمان ما است.³ یک اسطوره جدید که Lo-TEK را تصدیق می کند برای پیشبرد همزیستی انسان با طبیعت بسیار مهم است.

در حالی که دانش علمی یک حقیقت اساسی در نظر گرفته می شود، در واقع یک اسطوره دائماً در حال تکامل است. در مقابل، جامعه ما باورهای معنوی بومی را به عنوان اسطوره نادیده می گیرد، علیرغم اینکه آنها دانش زیست محیطی با قدمت هزاران ساله را در بر می گیرند. بی اعتباری علمی که فرهنگ و معنویت را با هم ادغام می کند در بحث و جدل پیرامون کشف همزمان نظریه انتخاب طبیعی توسط آلفرد راسل والاس و داروین، که اصل راهنمای تفکر بوم شناختی از عصر روشنگری بوده است، نمونه است. ابهام نسبی والاس را می توان هم به بهره برداری داروین از کار مشترک آنها و هم به پیوند والاس با معنویت نسبت داد. والاس در نهایت توسط همتایان خود به دلیل نسبت دادن معنای معنوی به پدیده های علمی طرد و بی اعتبار شد.

With beliefs and mythology forming a large dimension of Lo–TEK, the struggle between science and spiritualism overshadows indigenous people, who remain the unrecognized ecological innovators of the planet. Compounding this problem, history also reveals a legacy of indigenous appropriation without attribution. The very origin of the term sustainability can be traced back to The Great Lore of the Iroquois people, and its Seventh Generation Principle, considering actions as they affect the seventh generation after them.⁴ این ارتباط ناشناخته باقی می ماند، شاید از ترس بی اعتبار ساختن اعتبار علمی آن با باورهای معنوی، درست همانطور که رابطه مردم بومی با فناوری پایدار ناشناخته باقی مانده است.

در این دوره از آنتروپوسن، بشر باید اسطوره‌شناسی فناوری را دوباره تعریف کند تا نوآوری‌های بومی را در بر بگیرد. فرهنگ‌های بومی جهان باید به‌جای ابتدایی بودن به‌عنوان مبتکر شناخته شوند و دانش‌شان در تفکر آینده ما گنجانده شود. دکتر ادوارد او. ویلسون، استاد دانشگاه هاروارد، پیش بینی می کند که در طول صد سال آینده، حفاظت از تنوع زیستی بالاترین اولویت ما خواهد بود.⁵ However, species’ extinction alone won’t be the twenty-­first century’s greatest loss. The same forces that drive species extinction endanger the indigenous technol­ogies that may hold a key to humanity’s survival. With indigenous communities being one of the groups most impacted by climate change, and many of the activities that, in the name of progress, have precipitated it, their knowledge is in fact an essential part of the solution.

In the age of the Anthropocene, humanity’s impact on the planet is undeniable. By destruction and even by conservation, all ecological systems are impacted by human action. We are now at a crossroads where we can either continue a narrow view of technology, informed by our distance from nature, or we can acknowledge that this is just one way and not the only way for humans to live. Designers today understand the urgency of reducing humanity’s negative environmental impact, yet perpetuate the same mythology that relies on exploiting nature. We cast Nature both as a menacing force now retaliating against us, and as a forlorn figure, surrendering to our ‘saving by way of savvy’ technological innovation.

با ایجاد زیرساخت‌های سخت و حمایت از طراحی همگن با فناوری پیشرفته، دانش هزاره‌ای را در مورد نحوه زندگی با طبیعت در همزیستی نادیده می‌گیریم. تلاش‌های اولیه جنبش حفاظت از طبیعت برای «نجات طبیعت» که در دوران قبل از تغییرات اقلیمی متحمل شده بود، به‌طور پیش‌بینی‌شده‌ای همان اسطوره‌شناسی فناوری را تداوم بخشید و مردم بومی و نوآوری‌های آنها را نادیده گرفت. زمین‌های حفاظت‌شده به‌عنوان بیابان محافظت‌شده در نظر گرفته می‌شدند که زندگی انسان از آن حذف شد. مناظر و گونه های کاریزماتیک به جای روابط همزیستی بین گونه هایی که از اکوسیستم ها حمایت می کنند محافظت می شدند. با تلاش برای حفظ طبیعت، رویکرد از بالا به پایین برای حفاظت اغلب آن را فرسایش داده است. این جنبش مباشران را حذف کرد، دانش را پاک کرد و فناوری‌های انعطاف‌پذیری را که هزاران سال چالش‌های آب و هوایی را کاهش می‌داد نادیده گرفت.

اجداد آمریکایی حفاظت نمی توانستند تصور کنند که این جنبش در سطح جهانی پذیرفته شود و میلیون ها نفر از مردم بومی را جابجا کند و انقراض دسته جمعی گونه ها را تسریع بخشد. در سایه جنبش حفاظت، داستان پنهان پناهندگان حفاظت است. میلیون ها نفر از مردم بومی که به طور سیستماتیک از سرزمین های خود حذف شده اند تا مناطق حفاظت شده ایجاد کنند.⁶ همراه با این جابجایی جمعی، از دست دادن نوآوری های Lo-TEK است که بر حیوانات، مواد، اسطوره ها و انسان تکیه کرده و از آنها محافظت می کند.

در حالی که جنبش حفاظت با جاه طلبی های تحسین برانگیز تصور می شد، بر اساس تفکر علمی آن زمان بود که طبیعت را به عنوان یک بیابان بکر که باید نجات می داد ارتقا داد، در حالی که مردم بومی و فناوری های آنها کاملا نادیده گرفته شدند. با ارج نهادن به علم بر سنت، فرد بر اجتماع، و بیابان بکر بر مردمان بومی، اسطوره‌شناسی رایج فناوری تقویت شد.

We cannot find solutions to the problems we face with the same ideology from which those problems emerged. Exploring alternatives to the dominant mythology and the failure of conservation reveals the existence of the invaluable indigenous knowledge facing extinction. We need to change how we view the Anthropocene. While human impact is ubiquitous, it does not mean all interactions have led to destruction. This mindset distances both us from nature and nature from us. In contrast, the mindset of indigeneity sees humans as part of nature and has evolved technologies that use biodiversity as a building block. A new mythology of technology in the era of the Anthropocene can replace the pending threat that nature will destroy us with the optimism that a collaboration with Nature can save us.

Climate change has shown us that our survival is not dependent upon superiority, but upon symbiosis. In the shift towards designing resilient cities, indigenous technologies are critical in the conversation for designers addressing climate change, as they are living examples that embody resilience thinking. We need to expand our definition of sustainable technology. Acknowledging the mistakes of modernity and the failure of conservation, we can shift our position of authority to one of collaboration with Nature. This will involve incorporating the nuances of indigenous innovation.

ساخت زیرساخت‌های با فناوری پیشرفته، همگن و سخت در واکنش به تغییرات آب و هوا، اسطوره‌شناسی قدیمی فناوری را تداوم می‌بخشد. با در نظر گرفتن افزایش شدید سطح دریا، رویدادهای طوفانی مکرر و سایر اثرات غیرقابل پیش‌بینی تغییرات آب و هوایی، زیرساخت‌های ثابت در پاسخ به تغییرات پویا محدود شده‌اند. بدون پیاده‌سازی سیستم‌های نرم که از تنوع زیستی به عنوان یک بلوک ساختمانی استفاده می‌کنند، این زیرساخت‌ها ذاتاً ناپایدار باقی می‌مانند. در عصر تکنولوژی پیشرفته اتوپیایی و افراط‌های آب و هوایی بی‌سابقه، ما غرق در اطلاعات هستیم، در حالی که گرسنه خرد هستیم.

ما باید شروع به گفتن یک اسطوره نوظهور و در عین حال باستانی فناوری کنیم، جایی که پیشرفت فقط در شیفتگی ما به آینده نیست. به عنوان طراح، نقش ما ایجاد زمینه جدیدی برای تعامل مثبت با طبیعت است. برقراری مجدد این رابطه به معنای اذعان به این است که انسان ها همیشه با سیستم های طبیعی زندگی کرده اند. مردم بومی دریاچه های بزرگ توسط دستورالعمل های اصلی هدایت می شوند.⁷ اینها اسطوره‌هایی هستند که در مراسمی که حاوی حکمت گذشته است، نسل‌ها منتقل شده‌اند. آنها دستورالعمل نیستند، اما مانند یک قطب نما، جهت گیری را به جای نقشه ای برای آینده ارائه می دهند.⁸ نوآوری را می توان در دانش گذشته یافت، و آداب و رسومی که به ما می آموزند «به یاد بیاوریم که به یاد بیاوریم».

بیوگرافی

طراح، فعال، دانشگاهی و نویسنده، جولیا واتسون یک متخصص برجسته در زمینه فناوری های بومی مبتنی بر طبیعت است. عملکرد غیر متعارف او منجر به تحقیق، نوشتن و پروژه‌های طراحی با الهام از زیارت مکان‌های بومی شد، در حالی که تحصیلات رسمی او به سمت تدریس در دانشگاه‌های هاروارد، کلمبیا، RISD و رنسلر انجامید. کار جولیا به طور گسترده در مجلاتی مانند SPOOL، Topos Journal و Indigenous Peoples and Climate Technologies Guidebook منتشر شده است. در سال 2019 منتشر کرد Lo-TEK. Julia’s studio work involves speaking, writing, landscape architecture and urban design, alongside futures consulting for Fortune 500 companies. She’s held fellowships with Summit REALITY & Pop!tech, received a Christensen Fund grant, an Arnold W. Brunner award for Architectural Research, a New York State Council of the Arts Architecture + Design award, and ws a Disruptive By Design Ambassador for WIRED.