S3, E16: Przyszłość zieleni miejskiej: rozmowa z Angusem Cunninghamem

Niniejszy zapis został wygenerowany cyfrowo i może zawierać pewne błędy.

[00:00:12] Jackie De Burca: Hello from rainy Spain today. I’m actually delighted to say we’ve had some rain here in Spain. And I’m also delighted to say that I have a guest that I feel definitely is a bit of a kindred spirit from our chats previous to the interview, a lovely gentleman called Angus Cunningham, who is one of the directors of Scotscape. And you probably going to correct me and say this only yourself do correct me, please, Angus, come in with your own introduction about yourself, both personally and professionally.

[00:00:40] Angus Cunningham: Dziękuję, Jackie. Cieszę się, że na równinie pada deszcz.

[00:00:44] Jackie De Burca: Dokładnie.

[00:00:45] Angus Cunningham: W Londynie też dzisiaj pada. Lekka mżawka. Przypomina mi to granice Szkocji.

Mam współreżyserów w Scotscape.

Scotscape to firma działająca od 19 i 90 roku, kiedy to po raz pierwszy przyjechałem do Londynu.

W międzyczasie przeszliśmy przez szereg zmian.

Tak naprawdę trwa to już prawie 40 lat.

I teraz nazywamy siebie specjalistami od zieleni miejskiej. I instalujemy systemy zieleni, zrównoważone nasadzenia w dość trudnych miejscach w miastach. I to właśnie robi Scotscape, to właśnie.

[00:01:31] Jackie De Burca: Jesteś najbardziej znany z. Ale jak każdy, Angus, wszyscy mamy swoje własne historie, prawda? Myślę, że fajnie jest przytoczyć osobistą historię, którą mi opowiedziałeś przed wywiadem, jak właściwie trafiłeś do Londynu. I to jest bardzo interesujące i zawsze wierzę, że wiesz, rzeczy mają tendencję do układania się, jeśli podążamy za energią, zamiast być zbyt rygorystycznymi w stosunku do nich.

[00:01:51] Angus Cunningham: Tak, to prawda. Tak. Tak. Mój.

To, że znalazłem się w Londynie, nie było planowane.

Po szkole marzyłem o pracy na wsi. Chciałem zostać gajowym lub pracować w komisji leśnej. Jako osoba lubiąca przebywać na świeżym powietrzu i wychowana w zrównoważonej szkockiej rodzinie, w której nic się nie marnowało, a wycieczki do supermarketu były rzadkie i głównie po niezbędne rzeczy. Ale żyliśmy z ziemi i patrząc wstecz, to było, było, było po prostu cudowne, cudowne życie na świeżym powietrzu. Ale niestety musiałem kontynuować naukę. Więc poszedłem na Uniwersytet w Aberdeen, gdzie miałem problemy z nauką, jeśli mam być szczery, i czułem się trochę zawstydzony. Na uniwersytecie było ciężko. Obracałem się w towarzystwie tych, którzy mogli zrobić szybką, dużą powtórkę i zdać egzaminy. I oczywiście musiałem pracować ciężej i uczyć się rzeczy prawie jak papuga. Więc w drugim roku pojechałem do Londynu, po napisaniu do ojca listu, w którym powiedziałem, że bardzo mi przykro, ale chcę pojechać i spróbować szczęścia w Londynie.

A tata był, wiesz, bardzo pod wrażeniem, że udało mi się pójść na studia.

Więc poczułem, że go zawiodłem, rezygnując w połowie. Właściwie nie powiedziałem mu, że nie mam zamiaru wracać. Napisałem do niego i powiedziałem, że chcę wziąć rok wolnego w Londynie. I 40 lat później nadal jestem na roku wolnego. Ale od tego wczesnego startu przebyłem pewną drogę. Kiedy się rozbiłem, wsiadłem do autobusu jadącego do Londynu, rozbiłem się i zostałem na podłodze w mieszkaniu mojej siostry i udało mi się. Cóż, tak naprawdę nie wiedziałem, co będę robić, wiedziałem tylko, że będę pracował na zewnątrz i zajmował się ogrodem. Fort Sheet był w Victorii i udało mi się dostać pracę w Royal Hospital, Chelsea, który jest tuż za rogiem, gdzie odbyłem roczny staż.

I to był mój początek. Wszyscy stanęliśmy na rozdrożu, prawda? I patrząc wstecz, i wiesz, to doświadczenie uniwersyteckie było rozdrożem, ponieważ trochę się pogubiłem, kiedy tam byłem, ale zemsta w Londynie. Więc tak, i to było ogrodnictwo, ponieważ nie znałem żadnych innych umiejętności i uwielbiałem pracę na zewnątrz. Więc to był dla mnie punkt wyjścia.

[00:04:28] Jackie De Burca: Jestem zafascynowana, oczywiście, twoim doświadczeniem, zrównoważonymi rodzicami w Szkocji i, wiesz, całą tą podróżą. Jedno pytanie do ciebie, ponieważ jest to całkowicie istotne dla wielu innych gości, a mam nadzieję, że dla sporej części publiczności. Czy czujesz się inaczej, gdy jesteś na zewnątrz? I jak by to było dla ciebie, Angus, gdybyś utknął? Oczywiście nagrywamy, a ty jesteś w środku, ale wiesz, ogólnie rzecz biorąc, gdyby twoja praca polegała na byciu w środku, jak wielu pracowników biurowych, jak by to było dla ciebie?

[00:04:56] Angus Cunningham: Straszne.

Nie mogłem. To było moje motto. Nie chciałem pracować w dużej firmie ani w biurze. I połączyłem te dwie rzeczy. Myślę, że to się zmieniło od czasu COVID, ale tak, ale ja, wiesz, naprawdę, wychowałem się na odludziu i teraz, gdy mówi się o tym, że jesteśmy połączeni z naturą, jesteśmy z nią nierozerwalnie związani. To jest to, co częściowo napędza naturę w naszych miastach. Ponieważ, wiesz, po Covidzie, kiedy nas wypuszczono, nie chcieliśmy iść i spacerować główną ulicą. Chcieliśmy mieć trochę zielonej przestrzeni, która, wiesz, dowodzi tej tezy. Więc tak, jestem osobą lubiącą przebywać na świeżym powietrzu. Zawsze tak było i zawsze tak będzie.

Niestety, musimy spędzić trochę czasu przed ekranem i musimy. Musimy być zorganizowani, ale tak, myślę, że zbliżam się do 60. Cóż, mam 60 lat i myślę, że przyszłość jest taka, że ​​gdy biznes zacznie działać i będzie przynosił sukcesy, będę mógł robić swoje rzeczy na zewnątrz, ponieważ tego właśnie pragnę.

[00:06:12] Jackie De Burca: I’m going to give you a compliment now because I can actually see you. Even though this is a podcast we do have cameras on. I’m saying that for the benefit of the audience, you look younger than 60. And actually, a number of people that I’ve met in the last few months who are generally working with nature look younger than their age. So you can take that as a comment.

[00:06:31] Angus Cunningham: O, proszę bardzo. Dziękuję. Dziękuję, Jackie. Doceniam to.

[00:06:35] Jackie De Burca: Wracając do samej pracy, dlaczego jest ona dla ciebie tak ważna?

[00:06:41] Angus Cunningham: To dla mnie ważne. To było ważne na początku mojej podróży do Londynu, ponieważ chodziło o przetrwanie.

Nie wiedziałem, co innego mogłem zrobić.

Dla mnie było to ważne, bo chciałem stanąć na wysokości 2 cm i nie miałem żadnych innych umiejętności ani narzędzi.

It’s become as a business has morphed and changed over the. Over the 40 years. We started as a landscape maintenance company because that’s what I view. We grew into domestic landscaping, commercial landscaping, living walls, green roofs. We’ve been through the whole. The whole gambit and it’s important to me now.

Chciałem powiedzieć, że zostawię spuściznę, ale to nie to. To ważne, bo jest potrzebne. A mieszkam w mieście, moi przyjaciele, które zostało dotknięte w domu, wciąż nie mogę uwierzyć, że pojechałem do Londynu i zostałem w Londynie.

Ale tak jest. Mieszkam w mieście i jeśli jedziesz do centrum miasta i nie widzisz żadnej zieleni i czujesz się fatalnie, to cóż, wtedy powinniśmy coś z tym zrobić.

Do 70 roku 2050% populacji będzie mieszkać w miastach i musimy uczynić je bardziej zrównoważonymi i zdrowymi miejscami do życia, pracy i zabawy. Miasta, w których są ważne, napędzają gospodarkę. To tam są możliwości. Dlatego przyjechałem do miasta, ponieważ nie wiedziałem dokładnie, jakie będą możliwości. Ale tam właśnie pojawiają się możliwości. To jest super ważne, aby uczynić nasze miasta zdrowszymi, bardziej zrównoważonymi i zielonymi. Musimy wprowadzić bioróżnorodność, ponieważ będziemy tu mieszkać i jesteśmy związani z naturą. Musimy sprawić, aby natura działała w miastach.

I suppose there’s an entrepreneurial bit that’s important as well, because the challenge is in cities. There’s few places to plant, but there’s lots of. In the soil horizontally, but vertically there’s loads of space. So that’s. That’s kind of the entrepreneurial side. Well, how do we get plants to work on the size of buildings on top of buildings? Well, the size are more challenging. Well, we need to put a bit of technology there. We need some thought. And that’s fun because you could, you could the entrepreneurial appetite, and if you’re solving a meaningful problem with a simple and effective solution, well, then that’s what makes entrepreneurs tick, and it’s for the greater good. I’m not sure we can say we’re going to save the planet by bringing a little biodiversity into cities, but we’re certainly helping the war restaurants. So that I think there’s a bit of a jumbled answer. But the importance of what I do was different at different stages of my life, but right now it’s super important because we need to. Climate change is a big problem, but the lack of biodiversity is a bigger problem. Without biodiversity, we wouldn’t have any food, we wouldn’t have any fresh air or clean water. So, last point in this, there’s a chap called Jonas Salk, a well known American immunologist. We said that if all the insects were to disappear within 50 years, all life and Earth would end. If we were to disappear within 50 years, the planet would look amazing. But the irony is we wouldn’t be here to enjoy it.

[00:10:14] Jackie De Burca: Absolutnie, absolutnie. A jeśli chodzi o znikanie owadów, to miałam konia, który niestety odszedł pod koniec zeszłego roku, ale był z nami przez długi czas wcześniej. I dosłownie każdego roku testem obciążenia owadami był ten koń, ponieważ, niech Bóg go błogosławi, muchy były wokół niego w środku lata, a z każdym rokiem było ich coraz mniej. Więc wiesz, żyjemy w tych bardzo przerażających i trudnych czasach, prawda?

[00:10:42] Angus Cunningham: Tak. Tak. Czy pamiętasz, jak byliśmy młodzi, Jackie? Wiem, że jesteś o wiele młodsza ode mnie.

[00:10:47] Jackie De Burca: Zdecydowanie, absolutnie.

[00:10:48] Angus Cunningham: To był efekt szyby przedniej. Kiedy jedziemy gdziekolwiek, żona z szybą przednią była naprawdę kolorowa, ponieważ szyba przednia była zachlapana wglądem.

[00:10:57] Jackie De Burca: Tak, o to właśnie chodzi.

[00:10:59] Angus Cunningham: Kiedy mówisz do tylnej szyby, ludzie nie wiedzą, o czym mówisz. To przerażające. Jest jednak nadzieja. To nie jest ponury wywiad.

[00:11:07] Jackie De Burca: Nie.

[00:11:08] Angus Cunningham: Natura jest tak odporna. Musimy po prostu pozwolić jej być i pozwolić jej wrócić. I myślę, że jest czas, ponieważ teraz jesteśmy tego świadomi i to najmłodsze z moich dzieci i ich dzieci będą miały większe szanse, ale teraz są o tym edukowane. Nasze pokolenie było. Czuliśmy się zagrożeni przez naturę. Przycinajmy, przycinajmy, organizujmy krawędzie kolan, wypędzajmy ją z naszych miast. Pokolenie, ja byłem taki, wprowadźmy ją, wprowadźmy ją, potrzebujemy jej.

[00:11:36] Jackie De Burca: Tak, absolutnie. Teraz. Więc po prostu typowy dzień Scotscape. Jak by to było, Angus, w tej chwili, teraz, gdy jesteś, wiesz, wersją Scott scape, którą jesteś w dzisiejszych czasach.

[00:11:47] Angus Cunningham: O mój Boże.

Zawsze wstaję wcześnie, dlatego wstaję o 5530:XNUMX.

Mój mózg pracuje najlepiej o tej porze dnia. Więc przychodzę do pracy, staram się być zorganizowanym tym, co mam. Biznes się rozrósł, więc nie jestem bezpośrednio zaangażowany. Poza tym, że jestem figurantem, przypuszczam, biznes, osoba z przodu, która ma pasję i zapał i nie boi się wystawić głowy ponad parapet na LinkedIn.

Muszę być zorganizowany. Są spotkania zarządu. Jesteśmy samofinansujący się, więc musimy zarabiać pieniądze, aby przetrwać. Nie mamy dużej firmy, która inwestuje pieniądze w Scottsdale, aby nas utrzymać, a to jest jedno z naszych największych wyzwań.

Musimy prowadzić udany biznes, aby czynić dobro, które czynimy. I to jest bardzo trudne. Prowadzenie udanego biznesu.

Nie jest łatwo, gdy masz dużo personelu, mnóstwo zasad, mnóstwo regulacji.

Myślę, że jeśli ktoś z osób, które decydują się na taką drogę samozatrudnienia, tak jak ja, poprosi mnie o to, zastanowię się dokładnie, bo gdybym wiedział, jak trudne to będzie, prawdopodobnie nigdy bym tego nie zrobił.

Ale znowu, to samo dotyczy większości podróży. Zaczynasz podróż, musisz poradzić sobie z tym, co się wydarzy. Ale prowadząc firmę, najpierw musisz znaleźć pracę, więc to z głowy. Następnie musisz wykonać pracę z zyskiem, a następnie musisz zebrać pieniądze, a jeśli jedna z tych trzech rzeczy się nie wydarzy, masz problem. I to wszystko, co opisuję jako talerze na końcu drążka. Więc wszystkie te talerze muszą się cały czas kręcić. Jeśli jeden z nich spadnie, twój biznes będzie zagrożony. Więc to jest trudne i masz do czynienia z wieloma gwiazdami i ludźmi, a ludzie nie są przewidywalni i mają dobre dni, mają złe dni, więc to wyzwanie i myślę, tak, więc każdy. To powiedziawszy, myślę, że każdy może prowadzić firmę, ale aby zarabiać pieniądze, prowadzenie firmy zakończy się porażką tylko wtedy, gdy zabraknie ci pieniędzy, ponieważ łatwo jest wykonywać zadania i zarządzać rzeczami i to robić. Ale jeśli nie zarabiasz pieniędzy, nie będziesz miał biznesu. Więc.

A biznes upadnie tylko wtedy, gdy nie będzie miał pieniędzy.

And it’s difficult. It’s difficult, and it’s a competitive environment, just to add. Anyway. So going back to what I do, I have to manage all these various aspects and make sure that all are functioning. And if there is a. And there’s not so much job satisfaction in that, because you tend to go where there’s a problem and where there’s a problem, there’s some adrenaline. You have to sort of think that. I love the front end. I love talking about what we do. I like being innovative. I love being an entrepreneur.

Lubię widzieć, że nasze produkty cieszą się powodzeniem.

Więc to jest moje yin, moje yang to wnętrzności biznesu. I powiem ci, że prowadząc biznes, ponieważ mam 60 lat, nie masz tyle energii. Odnoszący sukcesy biznesmen potrzebuje mnóstwa energii przez cały czas, szczególnie gdy zaczynasz kłaść te talerze na drążkach. Nie możesz po prostu usiąść i pozwolić, aby to się stało. Musisz ciągle naciskać. Więc mam nadzieję, że odpowiedziałem na pytanie, Jackie.

[00:15:24] Jackie De Burca: Tak, nie, to jest idealne. I myślę, że to, co chciałbym teraz zrobić, ponieważ byłeś naprawdę szczery i bezpośredni w kwestii ich rzeczywistości i, wiesz, cokolwiek. Wszystko, co mówisz, jest absolutną prawdą, Angus. Ale myślę, że to, co chciałbym zrobić, to skupić się na niektórych najpiękniejszych częściach biznesu. Po prostu odkładając na chwilę szczegóły na bok. I porozmawiajmy o jednym lub dwóch twoich dziełach z ostatniego roku lub dwóch, lub cokolwiek, co przyjdzie ci do głowy. Ulubione dzieła, które zrobiłeś. Porozmawiajmy o nich i skupmy się na czymś, co jest bardzo przyjemne.

[00:15:57] Angus Cunningham: To sadzenie. Żyjemy. Pierwszy raz natknąłem się na życie. Jesteśmy znani z naszych żywych ścian. To jest moja pasja. Więc pielęgnacja ogrodu, komercyjne projektowanie krajobrazu, komercyjne utrzymanie, porzuciliśmy, kiedy już tego nie robimy. I pozwala nam to skupić się na wprowadzaniu naszych innowacyjnych produktów do miast. Więc zaczęło się od żywych ścian. I kupowaliśmy w szkółce o nazwie Aldenborn, dużo roślin. I poszedłem tam, do tej. Byliśmy mocno zaangażowani w duży projekt zagospodarowania terenu, więc pomyślałem, że pójdę i zobaczę je tam, ponieważ nie spotkałem ich osobiście w tej szkółce. I miał mały kawałek żywej ściany na swoim budynku. Pomyślałem, o mój Boże, możesz posadzić rośliny na budynku, ponieważ wcześniej to było wspinanie się. Chciałeś posadzić rośliny, sadziłeś je w ziemi i szedłeś w górę.

I did get that rush of adrenaline. I thought, that’s just incredible. And the entrepreneur was going, yeah, can make money out of this. So that was my interest. 2008, they, Audingborne had brought this system in from North America. It was called by a company, they were called elevated landscape technology, and it was a plastic tray that had plants in it and you applied irrigation to it. The plants were grown. So that evolves from 2008 to now. We’ve had. We’ve moved on, but we’re still involved with living walls. We’ve got a different system that we work with. But the project that really floated my boat was when we were walking around in a London with Grover, and they were really keen to get some green into their patch of London commercially. Property prices would go up and rental incomes would go up. So there’s a commercial angle, obviously, that drives most products.

Ale Grosvenor chciał być widziany i nadal chce być postrzegany jako najbardziej ekologiczny właściciel w Londynie. Posiadali 300 akrów nieruchomości w centrum Londynu. Mądrzejsza część Londynu, myślę, że ich wizja była taka, że ​​chcielibyśmy, aby dojeżdżający do pracy recyklingowali nasz kawałek zieleni, aby pieniądze poszły w górę o wiele za dużo. Więc byliśmy bardzo podekscytowani spacerem i szukaniem miejsc, w których moglibyśmy umieścić kilka żywych ścian. Cały dzień chodzenia. Nie mogliśmy znaleźć ani jednej ściany, na której moglibyśmy umieścić zieleń, ponieważ ściany działowe w zabytkowych budynkach mają problem z dostarczaniem wody do roślin, problem z odprowadzaniem wody z dołu, tak wiele. Tak wiele starych budynków, na których nie można było umieścić.

Więc poczuliśmy się trochę przygnębieni. Ale to był moment olśnienia, który pojawił się z tego przygnębienia, ponieważ staliśmy na ruchliwej ulicy i pomyśleliśmy, że to bzdura.

Tak czy inaczej nie możesz sadzić. Nie możesz sadzić na chodniku, ponieważ chodniki były dla pieszych. Pod kostką brukową jest zbyt wiele usług. Nie możesz sadzić rzędów, ponieważ są one przeznaczone dla ruchu.

O, jest latarnia. Co się stanie, jeśli posadzisz rośliny na latarni? A potem pomyślał, ponieważ nasz system, którego używamy, nazywa się fitowłóknina, to tkanina. Tak bardzo elastyczna. No cóż, tak, moglibyśmy owinąć nią latarnię. A co się stanie, jeśli umieścimy zbiornik na dole i faktycznie owiniemy nią latarnię? A także, więc woda tam stała i mogliśmy ją pompować do góry, a pomysł został zasiany.

And from that, we developed our concept called the living pillar. And it’s been designed to go on lampposts, sustainable long term planting, powered by solar with tech in it. It’s tech that we use on living walls. It’s not brand new tech, but powered by solar is new. So we can communicate with the lamp post and we can make sure the parts are receiving the correct amount of water. AI, or clever software that manages the irrigation system. Because the city climate is not conducive to good plant health, you need to put water on at the right times and the right amount. So the living pillar concept was born. And I just love it. I love it because it’s innovative, it’s entrepreneurial, it solves a problem.

They’re definitely not there to replace trees. I am a tree hugger. I came out about this about ten years ago, climbed so many trees in my life. I love trees. But the challenge is you can’t plant trees in cities or certain cities, because there’s no room in the pavement to plant them. And more than that, councils are very concerned about root damage, etc, etcetera. So, trees are fantastic crate shade that can absorb pollution or disperse pollution, but the living pillar is to be put up where you can’t plant trees. And in my mind’s eye, I’ve got biodiversity corridor. Every city has been designed around roads and transport. Every road has lampposts.

So if you can put long term planting on lampposts, you can join up green spaces, you can bring some of the countryside in. And when I say biodiversity corridor, I’m not meaning wildebeest charging through the streets. We’re talking invertebrates, pollinators and birds will follow them, and we’ve shown that half that can happen. But, yeah, so the invertebrates can use the lamppost as feeding stations, another service stations. But in my entrepreneurial start in London, I made up hanging baskets in Victoria and hung around some pots, and it was good money and great fun, and I’m a fan.

A wiszący kosz to bardzo innowacyjny sposób na wprowadzenie zieleni w miejsce, w którym inaczej nie można by jej zasadzić. I są od zawsze. A moi rodzice, co dziwne, postawili je w naszej małej wiosce.

Ale jeśli chodzi o bioróżnorodność, nie jest ona świetna, ponieważ rośliny zmieniają się raz lub dwa razy do roku. Więc wszelkie bezkręgowce, które ustanawiają cykl życia, giną, gdy rośliny się zmieniają. Natomiast jeśli możesz utrzymać długoterminowe sadzenie, to znaczy na latarni lub na placu budowy. Nie musi to być latarnia.

Możesz zachęcić bezkręgowce do przebywania tam. Sadząc rośliny wieloletnie zamiast roślin jednorocznych na latarni, zyskujesz szerszy zakres zapylaczy, a to również jest ważne. Więc.

A potem mogą się wydarzyć cykle życia. My. Wieszamy skrzynki na owady i ptaki na żywych filarach. To świetny przekaz dla opinii publicznej. O to w nich chodzi, ale także o ich zastosowanie. Więc, hm. To. Więc długa historia, ale to jest całkowicie pasjonujące. Byliśmy. Skontaktowała się z nami nagroda Earthshot, konkurs księcia Williama, który zasugerował, żebyśmy sami się zgłosili, co zrobiliśmy. Więc poczekamy na odpowiedź w 2024 roku. A komercyjnie zarejestrowaliśmy znak towarowy i mamy międzynarodowy patent w toku.

[00:23:03] Jackie De Burca: Masz międzynarodowe co?

[00:23:05] Angus Cunningham: Patent w toku.

[00:23:06] Jackie De Burca: Wspaniale.

[00:23:07] Angus Cunningham: Złożyliśmy wniosek. To trwa wieczność. Patent wydaje się być bardzo skomplikowany, szczególnie po Covid, w tym świecie technologii, ponieważ opatentowaliśmy część technologii związanej z utrzymaniem zdrowych roślin.

Więc to jest ekscytujące, ponieważ widzisz, dlaczego to jest ekscytujące. Możemy na tym zarobić, możemy wprowadzić bioróżnorodność, możemy rozwiązać problem.

I mogę wyglądać dobrze, Jackie, po tylu latach bycia ogrodnikiem.

[00:23:38] Jackie De Burca: Genialne. A teraz, Angus, co z grą sieciową bioróżnorodności? Bo mówisz oczywiście o, wiesz, swoich możliwościach i tym, co stworzyłeś.

Czy się w to zagłębiałeś? Ponieważ, okej, to bardzo wczesne dni, ale mamy rozwiązania technologiczne, mamy wielu, jak, ludzi, którzy są zaniepokojeni tym, jak to wszystko się ułoży, ale, wiesz, przypuszczalnie możesz pomóc również w tym.

[00:24:02] Angus Cunningham: Yeah. So that big for our market, a massive biodiversity net gain. But for those who don’t know it, it’s now a law that says if a developer is developing a plot of land, they’ve got to demonstrate they’re going to increase the biodiversity of that plot of land by a minimum of 10% over 35 years, mind you. So they’ve got a long time to do it. A minimum of $0.10. They won’t get planning permission unless they can demonstrate that they are able to increase the biodiversity net gain of that plot of land. Some councils are saying 20%, which is fantastic. But what their challenge is, they’re now running around thinking, oh, my God, how are we going to do this?

If you think about it, if you’ve got a footprint of land 20 meters by 20 meters, you’re going to put a building on 90% of that land. So the bit that’s left, you’ve got to increase the biodiversity by 100% because you’ve taken out a big rectangle in the middle. So that’s a challenge for the developers.

They’ve got three options. One, they put the green into that plot on the building, around the building, they buy biodiversity credits from the council, from the government, which means that they pay quite a lot of money, and the government then spends their money on some biodiversity project, or they get off site credits where they buy a patch of land somewhere in the countryside and they demonstrate that the biodiversity they couldn’t put into their development can actually happen on that plot of land. But I’m finding, so, as you can imagine, huge for our industry, because we all talked about it, but unless the developers have a sharp stick prodding them long, they’ve never do it because it costs the money. They don’t make so much and their shareholders get annoyed. So it is huge for our industry and just what was needed, and just in manipulation time.

Tak więc to jest czysty zysk bioróżnorodności, współczynnik zieleni miejskiej. Myślę, że bioróżnorodność jest bardziej poza miastami, ponieważ jeśli deweloper rozwija się w mieście, jest tam bardzo mało bioróżnorodności na początek. Więc nie mogą. Mają łatwe zadanie, wiesz, zwiększenie jej o 10%. Może to ugotować trochę sadzenia. Więc dla miast mamy czynnik zieleni miejskiej, który jest swego rodzaju podzbiorem czystego zysku bioróżnorodności, który jest miarą, jest mierzalny. Więc jest system punktacji punktowej i metryka. Chodzi o siedliska i zieleń, obszary zieleni i rodzaje zieleni. Na przykład, jeśli wstawisz trawnik pomyślny, nie otrzymujesz punktów. Jeśli wstawisz łąkę pożaru, otrzymasz, myślę, że 0.7 z 1 to maksimum. Wstawiasz drzewa lub wodę, a nie element wodny. W przypadku stawu budowniczego chloru otrzymujesz maksymalną liczbę punktów. Więc jest system punktacji. Więc to jest system, który znajdujemy coraz częściej w naszym świecie bioróżnorodności i siostrzanej śmierci. Skup się na zielonym czynniku piekarnika. I zakładam, że świętym Graalem jest to, że jeśli powiesz deweloperowi, że chce wspólnego rozwoju, mówisz, jeśli zrobisz to, to i to, oto twój punkt widzenia, możesz rozwijać się. Powiedzą, tak, idź.

I to jest święty Graal, zamieniając nasze innowacyjne filary życia lub ściany życia w punkty. To pomaga. I mówię, jeśli ktoś szuka porady zawodowej, zostań ekologiem lub osobą od roślin. Miałem zamiar powiedzieć plantman, osoba od roślin.

Knowing your plants and what they do is so in the early days of Scotscape, when we had the maintenance round and tools on the tubes, I explained earlier we got into commercial landscaping for a developer to get permission to put landscaping up. The landscape architect would draw a bit of grass, a tree, a shrub, and that would be enough. Now we’ve been asked for how much nitrogen dioxide do those plants trap? How much biodiversity do they bring in? How much do they cost to maintain? How much carbon is sequestered, how many particulates are being absorbed? What does it look like at this time? What’s it huge? Absolutely. And so right and so necessary. So the biodiversity net gain being a shot of adrenaline in the arm of greening into cities. So fantastic for our industry. But I do add, we’ve got environmental, social governance, which is. Is also big, especially the e, the environmental s, the social, local employment. So if you’re putting fancy green in and it needs watering, then you’re getting some employment going there. B Corp status is another one, another standard about sustainability. But you know what I think, Jackie? The biggest driver is the consumer. And so the developer puts the building up and says, oh, I can’t put any green here. I have to do it off site. I don’t think people will move in because they want to be around green. So the bigger driver is you and me, who are deciding what they want to get involved with or buy. And if there’s more green there, you’re more likely to buy. I think the developer knows that.

[00:29:15] Jackie De Burca: To jest coś, o czym rozmawiałam z innymi gośćmi. Historycznie rzecz biorąc, posiadanie ziemi wiązało się z bogactwem i dobrobytem.

And now with the meta crisis that we’re all living through at the moment, people who weren’t maybe that knowledgeable about this, they’re really realizing it. So it’s highly desirable. So you’re absolutely correct. And right now, bNG only applies in England since the 12 February 2024. Of course, as I’m aware from guests and just seeing stuff online and so on, there’s a lot of the world are watching England to see how this is going to go. What you said about the urban greening, obviously, massively, massively important as well. So it’s kind of like a watch this space, really, isn’t it?

[00:30:02] Angus Cunningham: Tak, tak. Singapur wyprzedza krzywą dzięki Green of Moscow i spójrz.

Ale niedawno powiedziano mi, że West, że sporo pracujemy z Westminster i staramy się żyć w Westminster, że wszystkie duże miasta patrzą na siebie i widzą, co robią. Myślę, że to Nowy Jork, Paryż, Mediolan, Tokio i Londyn. Nie wiem. Nie wiem, skąd się wzięli, wielka piątka. I wszystkie patrzą na siebie i mówią, co robisz, żeby coś zmienić? Co robisz? Więc jest tam trochę egoizmu, jeśli chodzi o... Nie, mamy najlepszy innowacyjny sposób na wprowadzenie zieleni, i to jest dobra, zdrowa konkurencja. Zwłaszcza. Jesteśmy w Londynie, centrum świata. Nie powinienem tego mówić. Będąc Szkotem.

Tak. Jestem tu już wystarczająco długo.

W ostatnim pytaniu. Gra sieciowa bioróżnorodności, status B Corp w miejskiej szklarni, zarządzanie środowiskowe i społeczne. Szybko, w kwestii ESG, my. Mam dobre. Wielcy gracze, korporacje, to trochę dotyka greenwashingu, chcą być postrzegani jako osoby działające na rzecz ekologii. A firma pozostanie anonimowa. Ale znam kogoś wysoko postawionego w firmie produkcyjnej, producenta koszulek. I powiedział mi, że wie, co robię. Powiedział, och, jesteśmy naprawdę ekologiczni.

Posadziliśmy mnóstwo drzew. Pomyślałem, że to świetnie. Uwielbiam drzewa.

Co się dzieje? Opowiedz mi o tym. Powiedział, no cóż, płacimy firmie tam za sadzenie drzew w Ameryce Południowej.

Powiedziałem, dlaczego to zrobiłeś? Powiedzieli, no cóż, ponieważ jest to o wiele tańsze i dostajemy więcej za nasze pieniądze. I dlaczego nie sadzisz ich w tym kraju? Wariaci.

Trochę się zmienili. A potem wciągnęliśmy inne rzeczy. Więc. I pozostaną anonimowi. Pomyślałem, że to jest kwestia środowiska. Społeczne zarządzanie jest super ważne. Rynki finansowe chętniej zwrócą uwagę i zainwestują w kogoś z wysokim wskaźnikiem ESG. Więc myślę, że to jest super duży czynnik napędowy dla dużych graczy, którzy chcą być ekologiczni. Mam na myśli, że powiedziałem temu facetowi, dlaczego nie posadzisz drzew w szkołach? Ponieważ Scottsdale zajmuje się mikrolasami, stosując metodę Miyawaki. Jest na naszej stronie internetowej, gdzie sadzisz drzewa bardzo gęsto z pewnym sprytnym przygotowaniem gruntu. Odwiedziliśmy ich raz, to w zasadzie logika, to niska technologia. Kiedy już to zasadzisz, to już działasz. Powiedziałem, dlaczego nie posadzisz mikrolasu w szkołach? Ponieważ mikrolas, który zasadziliśmy w Islington, zaangażowaliśmy szkołę, aby posadziła drzewa i umieściła robaki w centrum miasta. Dzieci to uwielbiały.

Bo jeśli ty, panie korporacyjny, powiesz, och, wydaję wszystkie te pieniądze w Ameryce Południowej, nie czerpiemy z tego korzyści. I zasadniczo, jeśli chodzi o to, co mówię, zaznaczając pole, jeśli zasadziłeś w szkole, możemy edukować dzieci w szkole. Dostajesz las w centrum miasta, ponieważ te lasy mogą być wielkości kortu tenisowego lub trochę mniejsze.

Dostajesz cały węgiel. Nie, drzewa są duże, jak wiemy. Nie chcemy sadzić drzewa. Masz. Wszyscy wygrywają. Dzieci są edukowane. Jesteś postrzegany jako ktoś, kto oddaje. Jesteś postrzegany jako ktoś, kto czyni dobro.

Wstawiamy więcej drzew. Zamierzamy. A potem używając oprogramowania o nazwie eye trees, którego używa burmistrz Londynu, możesz dostarczyć wszystkie te dane o tym, ile dobrego robią drzewa, wychwytując pochłaniające węgiel cząstki stałe, śledząc dwutlenek azotu, śledząc tlenek węgla, cały ten gambit. I to jest również. Tak, nie wiem, to frustrujące. Duże.

Nie zamierzam zmieniać nastawienia dużej korporacji, ale nie ma dla mnie sensu, żeby robić aż tak dobrze. Oczywiście, mogą przyjechać i zrobić to w Hiszpanii. Jackie, wiem, że masz osobisty interes w częściach Hiszpanii, więc... Ale nie, poważnie, to po prostu głupie.

Wydawaj pieniądze w tym kraju.

[00:34:05] Jackie De Burca: Absolutnie. Absolutnie. Teraz jedno pytanie, Angus, które przychodzi mi do głowy, to dlaczego pracujesz tylko w miastach?

[00:34:15] Angus Cunningham: Tak, dobre pytanie.

Myślę, że krótka odpowiedź brzmi: dlatego, że tu mieszkam i jestem samolubny.

Mieszkam tutaj. Mieszkam w jednym, mieszkam w Londynie.

Jestem chłopakiem ze wsi od moich lat dorastania, aż do 20 roku życia, kiedy to wyjechałem do Londynu, spędziłem czas na południowych wyżynach, wzgórzach Ranger, które przecinały Szkocję. I zawsze uważałem się za zarządcę majątku w tamtych czasach, wycinanie drzew zamieniało się w ich sadzenie. Miasta to miejsce, o którym wspomniałem na początku, gdzie rośnie większość populacji i gdzie mieszkam, gdzie są możliwości. Napędzają gospodarkę, więc są naprawdę, naprawdę ważne. A populacja rośnie i ten wzrost trafia do miast. Więc nie są to najlepsze miejsca do życia z punktu widzenia zanieczyszczenia powietrza i zieleni. Więc pracujemy w miastach, ponieważ tam są możliwości. Tam uzyskamy najlepszy stosunek jakości do ceny i szybko zrobimy różnicę.

I spełnia moje innowacyjne i przedsiębiorcze kryteria. I myślę, że na wsi jest kolejne duże wyzwanie. To tylko jedno z nas i jeśli rozproszymy się za bardzo, nigdzie nie dojdziemy. Ale tak, wieś to kolejne zupełnie kolejne wyzwanie. Więc jesteśmy w mieście.

To właśnie tam działamy i tam możemy szybko zdziałać najwięcej dobrego.

[00:35:42] Jackie De Burca: Rozmawialiśmy już o Twoich filarach życia, ale masz też inne innowacje. Angus, czy chcesz o nich porozmawiać?

[00:35:49] Angus Cunningham: Tak, myślę, że mikrolas, o którym właśnie wspomniałem, jest dla mnie ważny, ponieważ wykorzystuje technologię low-tech i oznacza sadzenie drzew, co mnie pasjonuje. I pamiętaj o naszym innowacyjnym zespole, chociaż rezonuje to ze mną w biznesie i przynosi wiele dobrego, musimy być innowacyjni, ponieważ nie ma drzew o zachodniej korze, ale tam, gdzie masz róg parku lub kawałek zieleni, który możesz zasadzić. Mam na myśli, że słowo las jest trochę romantyczne, prawda? Ale one takie nie są. Nazywane są mikrolasami, ale tak naprawdę są to zagajniki lub kępy drzew, często nie większe niż rozmiar kortu tenisowego. Dostajesz całą ekologię rosnącą na powierzchni kortu tenisowego. Stosujemy metodę miawaki. Akira Miyawaki, trochę jak Patrick Blanc, był za żywymi ścianami. Przedsiębiorca, który przesuwał granice. Akira Miyawaki przesuwał granice. Jego misją w sensie racji bytu na tej planecie było sprawienie, by drzewa dobrze rosły na bardzo ubogiej glebie. Opracował metodę sadzenia drzew bardzo gęsto blisko siebie. Wykopywał teren do około 500 mil, 50 w starych pieniądzach, zbierał lokalne zgniłe produkty spożywcze, które zostały wycięte, kładł je na dnie, odgarniał całą glebę, sadził bardzo małe drzewa bardzo blisko siebie, ściółkował je. W tamtych czasach można było używać słomy. Używaj ściółki z kory, a potem po prostu pozwól jej działać. Pozwól naturze przejąć kontrolę. I to. To do mnie przemówiło, ponieważ robiłem to w domu. Powiesiłem kilka żywych paneli ściennych z boku mojej posesji z kompostem przetworzonym pszenicą i powiedziałem, naturo, po prostu zrób co chcesz, zrób z nią co najgorsze. I mam z tego wyrastające drzewa wiśniowe. Mam paprocie. Mam całą gamę tego, co nazywamy chwastami. To jest. Och, nie, myślę.

Ale jest zielony. Więc natura dodała zieleni. Więc z mikrolasem jest tak samo. My uruchamiamy naturę. To rodzaj miejskiego renaturyzacji lub miejskiego renaturyzacji. A renaturyzacja to maraton zaczynający się od sprintu. Więc wkładasz dużo energii, żeby zasadzić drzewo, a potem po prostu pozwalasz mu być. Po prostu pozwalasz naturze przejąć kontrolę. Więc zrobiliśmy zwrot akcji, rodzaj przedsiębiorczej, innowacyjnej rzeczy, którą zrobiliśmy z naszym mikrolasem. Nie rozkopujemy gleby, ponieważ jest to bardzo pracochłonne. Uwalnia to węgiel do powietrza i jest kosztowne. Więc to, co zrobiliśmy, i znowu, nie możesz wejść na naszą stronę internetową i zajrzeć. Mamy studium przypadku. Wstrzykujemy powietrze pod wysokim ciśnieniem do obszaru, aby rozbić podglebie. Następnie używamy tej samej igły, igły iniekcyjnej. To metoda wykorzystująca. Do dekompaktacji wokół drzew, aby pomóc korzeniom się rozprzestrzeniać. Więc wtedy używając tej samej igły wpompujemy biowęgiel, organiczne składniki odżywcze i mikoryzę. I będą utrzymywać szczeliny otwarte i dostarczać wszystkie dobroci, których las potrzebuje, potrzebuje. A potem rozłożymy około 150 mil głębokości mineralnej i bogatej gleby wierzchniej na całym obszarze. Więc nie ma żadnego kopania. I w tej górnej warstwie gleby, która jest bardzo krucha i łatwa do zasadzenia, sadzimy drzewa hodowane w komórkach.

Powodów jest wiele, ale najważniejszy jest taki, że mamy dużą skuteczność w hodowli drzew metodą komórkową, ponieważ korzenie nie ulegają uszkodzeniu.

Po drugie, możemy.

[00:39:15] Jackie De Burca: No cóż, pozwól mi się wtrącić. Pozwól mi się wtrącić, Angus. Nazwa tych drzew, znowu, hodowane w komórkach.

[00:39:20] Angus Cunningham: Więc są uprawiane. To metoda uprawy drzew. Są uprawiane w małych doniczkach, jak w pudełku na jajka.

[00:39:28] Jackie De Burca: OK?

[00:39:28] Angus Cunningham: Mają od sześciu do dwunastu cali wysokości, a korzenie znajdują się w tym małym jajku. Wyobraź sobie pudełko na jajka z sześcioma rosnącymi jajkami, a ty wyjmujesz drzewo, więc wszystkie korzenie wokół w małym pęczku, są niczym. Możesz je włożyć do. Dosłownie włożyć je tam. Bardzo staromodne, w moim wieku. Po prostu włóż je tam, włóż do pudełka, zasadź je w wierzchniej warstwie gleby.

A dzieci mogą to zrobić, ponieważ nie sadzisz w ciężkiej glinie ani nie używasz dużej łopaty. I to ciężka praca. Sadzisz bardzo małe drzewa w czterech do sześciu cali wierzchniej warstwy gleby. A potem. Więc sadzimy je naprawdę blisko siebie, tak jak w metodzie Miyawaki. Aby zachęcić dzieci do rywalizacji, przynieśliśmy dżdżownice do tego konkretnego studium przypadku w Islington i każde z dzieci wypuściło dżdżownicę. Ta wyskoczyła ponownie. Wsadziliśmy dżdżownicę do drzewa.

Ponieważ jeśli robimy całą tę dobroć i przygotowujemy przygotowanie, musisz włożyć tam trochę robaków, aby cykle się rozpoczęły, aby utrzymać. Utrzymuj powietrze w substancji, weź dobroć z góry na dół, aby natura, jak mówię, była sprintem, po którym następuje maraton. A potem, gdy już zasadzimy drzewa, wszystko to ściółkujemy.

W ramach tego konkretnego projektu wróciłem tam po sześciu miesiącach, a niektóre drzewa urosły do ​​wysokości ponad sześciu stóp.

Ale to było coś więcej. Ilość. I ogrodziliśmy to używając kasztanowego ogrodzenia. Ilość zieleni, która wyrosła między drzewami, to jak oaza zieleni w kącie. Nie jest to najbardziej atrakcyjny park, to jest park dla wyprowadzaczy psów.

Rok później drzewa mają ponad 2 metry wysokości. Więc to po prostu niesamowite, że ty. A my po prostu. Wszystko, co mówimy, to że oddajemy trochę naturze.

Sadzimy drzewa o wysokim, średnim i niskim baldachimie oraz rośliny okrywowe. Jest więc trochę przemyśleń, ale nie za dużo przemyśleń na temat tego, gdzie je umieścić. Więc dosłownie mieszamy i dopasowujemy je na całym obszarze. Sadzimy naprawdę blisko siebie. Będą pewne niepowodzenia, ale jest konkurencja i dlatego drzewa rosną tak szybko i tak dzieje się w naturze.

[00:41:44] Jackie De Burca: To fascynujące.

[00:41:46] Angus Cunningham: Z boku mojego budynku mówisz: dam ci działkę, dam ci kopa na start.

[00:41:51] Jackie De Burca: To fascynujące. Wracając do Twojej strony internetowej, oczywiście dodamy ją do strony odcinka I i do katalogów podcastów i tego typu rzeczy. Ale dla tych, którzy słuchają, jako przypomnienie, to jest Scotscape i jego co dot UK lub co mam dokładnie?

[00:42:10] Angus Cunningham: Zabawna historia, bo kiedy zaczynałem, byłem bardzo naiwny. Kiedy przyjechałem do Londynu i powstało Scottsgate, byliśmy sami Szkotem o imieniu Richie i mieszkaliśmy nad garażem w południowym Londynie. Clapham. Tak. Jest inna historia, jak się tam znaleźliśmy. To jak ogromny garaż blacharza. A właściciel powiedział mi, że muszę ci wysłać fakturę. Powiedziałem, co to jest faktura? Nie miałem pojęcia. Szczerze mówiąc, Jackie, nie wiem, jak doszedłem do tego, gdzie doszedłem. Czasami muszę wysłać fakturę. Co to jest? Powiedziałem, powiedział, że to kawałek papieru, na którym jest napisane, że jesteś mi winien pieniądze. Powiedziałem, za co jestem ci winien pieniądze? Powiedział, za czynsz. Okej, okej. Więc rozumiem proces, ale muszę wystawić fakturę na kogoś. Komu ją wystawię? A w tamtym czasie nie mieliśmy nazwy, chociaż zajmowaliśmy się naszym głównym ogrodem. A on powiedział, no cóż, oboje jesteście szkockimi architektami krajobrazu, dlaczego nie nazwiemy was po prostu Scott Scape?

[00:43:03] Jackie De Burca: Och, genialnie.

[00:43:06] Angus Cunningham: Możesz wydać wszystkie te pieniądze na marketing i to i tamto, ale to.

[00:43:09] Jackie De Burca: W agencji kosztowałoby cię to tysiące.

Brilliant. So what challenges, Angus, do you face now when integrating these green solutions into your urban environments, particularly when it comes to the likes of sustainability and maintenance.

[00:43:25] Angus Cunningham: Tak.

Wyzwaniem jest akceptacja działań klienta i zapewnienie mu, że ukończy kurs.

A potem trzeba być konkurencyjnym, bo istnieją inne żyjące firmy królewskie.

Nie mamy monopolu, mamy wystarczająco dużo filarów, ale nie w naszym systemie żywych ścian. To jest więc środowisko komercyjne. Więc tak, to trudne, ta zasada, jak wspomniałem wcześniej, zasady i przepisy. Więc tak, myślę, że największym wyzwaniem jest sadzenie roślin, dbanie o ich prawidłową pielęgnację i prowadzenie firmy, która świadczy tę usługę, ponieważ prowadzenie każdej firmy to ciężka praca.

Myślę, że innym wyzwaniem, kiedy wprowadzasz nowe produkty na rynek, była dla mnie stroma krzywa uczenia się, ponieważ nie zaczynasz nagle od nowego produktu. W przypadku żywych filarów było pięć lat badań i rozwoju. Były to, co nazywamy inteligentnymi porażkami, kiedy musisz próbować rzeczy, stwierdzić, że nie działają, spróbować czegoś innego. I to wszystko wychodzi z twoich własnych pieniędzy.

Nikt nie daje Ci pieniędzy.

Są pewne ulgi podatkowe z przychodów, to prawda, ale. Ale to przychodzi kilka lat później. Musisz zapewnić gotówkę, aby to zrobić. A jeśli nie zarabiasz pieniędzy jako firma, bez względu na to, jak bardzo jesteś podekscytowany lub pełen pasji do swojego produktu, nie zajdzie on nigdzie, ponieważ nie masz pieniędzy, aby w niego zainwestować. Więc myślę, że dla mnie jest to największe wyzwanie, ponieważ moją pasją jest znajdowanie sprytnych sposobów na wprowadzenie zieleni. Ale kiedy nie masz gotówki, aby to rozwinąć i kiedy żądasz gotówki, ale musisz zapłacić swoim dostawcom, a twój biznes jest na pierwszym miejscu, to jest niesamowicie frustrujące. Więc myślę, osobiście, że to jest moje największe wyzwanie. Chciałbym, aby był bogaty dobroczyńca, który powiedziałby: tak, kochaj to, co robisz. Tak, setki tysięcy razy, idź i ratuj planetę.

Dla mnie to utopia. Jeśli znasz kogoś takiego, to jest to Jackie.

[00:45:36] Jackie De Burca: Cóż, skoro to teraz powiedziałeś, to nigdy nic nie wiadomo, Angus, nigdy nic nie wiadomo.

In the same way as like, retrofitting in buildings. Surely there should be on the way. I know it’s not long. We’re recording the middle of August 2024. It’s not long since a new government has arrived, obviously, into the parliament buildings in the UK. So early days. But will there not be some nice grants available and bits and pieces. Is there nothing on the horizon to.

[00:46:05] Angus Cunningham: Założyć kurtkę z puszki Pandory?

[00:46:07] Jackie De Burca: Naprawdę? Och, nie.

[00:46:08] Angus Cunningham: Cóż, tylko. Tylko tyle, że pięć lat temu myślałem, że nie wykonujemy żadnej pracy samorządowej. Pomyślałem, no cóż, zróbmy jakieś postępy, dowiedzmy się, jak to działa. To jest jak. To jest jak brodzenie w melasie, szczerze. Może prowadziłem firmę. Możesz podejmować decyzje i generalnie się dzieją i możesz wpływać na rzeczy.

Samorząd lokalny, szczerze mówiąc, nie wiem. Czasami wszystko się robi. To powiedziawszy, są tam bardzo zaangażowani ludzie, którzy znają zasady i reguły, ale biurokracja jest niesamowicie powolna.

To powiedziawszy, myślę, że to jest to, co odkryliśmy i nie jestem pewien, czy ten rząd robi większą różnicę niż stary rząd, ponieważ samorząd lokalny wydaje się być jego innym aspektem, czy też ty. Jakie masz przekonania polityczne. Samorząd lokalny robi różnicę dla.

[00:47:06] Jackie De Burca: I can certainly jump in and say that in my tiny experience, because, of course, you know, it’s. It’s not a big, huge organisation. Constructive voices. I can certainly say that Cambridgeshire seems to have a lot of genuine action and things happening when it comes to this area, not specifically your area, I can’t say that for sure. But they are doing some great work there. I can say.

[00:47:32] Angus Cunningham: To naprawdę dobrze słyszeć. Byliśmy częściej w Londynie. Może powinienem wysłać tam kilka e-maili. Mamy duży pozytywny aspekt, który wydaje się być kieszeniami pieniędzy, do których każda indywidualna rada może uzyskać dostęp. Mają więc własne sposoby dostępu do ikon, aby je przynieść. Myślę, że szef rządu mówi, okej, udostępnimy tę kwotę pieniędzy i to, na co będą dostępne, to oczyszczenie powietrza lub zapewnienie bioróżnorodności.

Więc rady mają do tego dostęp. Wandsworth i Westminster były dla nas bardzo dobre, ale słyszałem, że są nieco bogatszymi pożyczkobiorcami. Więc jest jakiś haczyk, że niektórzy pożyczkobiorcy są w lepszej sytuacji niż inni. Ale nie rozgryzłem dlaczego.

Ale są dostępne pieniądze. Wyzwanie dla nas, Jackie, jest duże. Pieniądze są dostępne na instalację, ale często nie ma ich na konserwację i wszystko, co robimy. Rośliny wymagają konserwacji. Nie możesz po prostu ich postawić i odejść. Nie możesz ich postawić i powiedzieć, dobrze, to wszystko, robota wykonana. Trzeba je konserwować, a my często potrzebujemy technologii, aby je konserwować.

To duże wyzwanie.

[00:48:44] Jackie De Burca: Tak więc. To ciekawe, ponieważ jeśli chodzi o BNG, moje zrozumienie jest takie, że z ponad 30 latami, które trzeba włożyć, więc dlaczego miałoby być inaczej w przypadku zazieleniania miast?

[00:48:55] Angus Cunningham: Dobre pytanie.

Coś. Nie wiem. Nie wiem.

[00:48:59] Jackie De Burca: OK.

[00:49:01] Angus Cunningham: Ale tak, to jest, uh. Tak, mam nadzieję, że ten rząd coś zmieni. Słyszę. Słyszę historie, że chcą ciąć wydatki i że to zostało przesadzone. Ale tak, jeśli masz kota takiego jak Cambridge, masz tam wielu ludzi, którzy chcą czynić dobro. Wydaje się, że zawsze sprawiają, że coś się dzieje. Więc może jest nadzieja.

[00:49:21] Jackie De Burca: Miejmy nadzieję, że jest nadzieja.

[00:49:22] Angus Cunningham: Tak, mamy rozwiązania.

[00:49:25] Jackie De Burca: Z pewnością Cambridgeshire wydaje się doskonałym przykładem, z tego co wiem do tej pory. Więc posłuchaj, wracając do takich pojawiających się trendów w zielona infrastruktura, co najbardziej Cię ekscytuje? Odkładając na bok? Finanse na chwilę.

[00:49:41] Angus Cunningham: Tak. Co masz na myśli? Z czego jestem podekscytowany?

[00:49:44] Jackie De Burca: W zakresie nowych trendów w zielonej infrastrukturze.

[00:49:51] Angus Cunningham: Masz na myśli trend wprowadzania zieleni do miast? Jestem po prostu ogólnie podekscytowany, że jeśli istnieje zapotrzebowanie na wprowadzanie zieleni i jesteśmy na czele tej branży, możemy ćwiczyć to, co robiliśmy przez ostatnie dziesięć lat, zanim stało się to aktualne.

Więc tak, dla nas to rośliny. I przypuszczam, że kiedy zadajesz pytanie, chodzi o przemysł ekologiczny, całą tę zrównoważoność w to wplecioną, i o mniejsze zużycie paliw kopalnych.

Ale myślę, że najbardziej ekscytującą rzeczą jest realizacja mojej wizji miasta. Jesteś w połowie drogi do zrealizowania mojej wizji, wprowadzając zieleń do Sydney.

[00:50:43] Jackie De Burca: Tak, to jest bardziej obszerne pytanie, do którego, myślę, powinniśmy przejść za chwilę.

Prawdopodobnie zakończymy naszą rozmowę na tym. Ale miałem taki przypadkowy pomysł, kiedy tam mówiłeś, Angus. Jak by to było. Czy nie byłoby w ogóle funkcjonalne uprawiać, powiedzmy, kolendry, bazylii i różnych ziół z latarni? Czy tak.

[00:51:04] Angus Cunningham: Tak, byłoby wspaniale. No cóż, możesz.

[00:51:06] Jackie De Burca: Możesz?

[00:51:07] Angus Cunningham: Myślę, że tak. Jagody są dobre dla truskawek, malin, jeżyn, porzeczek.

One. Wszystkie wyrastają z naszego systemu i rosną. Jeśli możesz sięgnąć w górę, możesz je wyrwać. Warzywa, nie są zbyt dobre, kapustne, ponieważ wyglądają trochę niechlujnie w różnych porach roku. Więc nie radziłbym ich uprawiać, chociaż dobrze rosną w naszych rybach. Chciałbym tylko ostrzec, że ilość zanieczyszczeń w naszych miastach, prawdopodobnie nie. Nie jest świetna.

Wspomniałem o tym wcześniej o drogach. Czy miasta design wokół dróg? Gdybyś miał usunąć samochody z równania, to byłby najlepszy sposób na usunięcie zanieczyszczeń z miast. Zasugerowałbym posadzenie mnóstwa jagód na swojej lampie. Osobiście, chodź i je jedz.

[00:51:56] Jackie De Burca: To byłoby fantastyczne, prawda?

[00:51:58] Angus Cunningham: Czyż nie, nazywamy je jeżynami, albo jeżynami, chyba tak je nazywają, ale obecnie dobrze sobie radzą w częściach południowego Londynu. Tak więc robi się jeżyny i szarlotkę, ale to łączy cię z naturą, ponieważ przed miastami, przed rewolucją przemysłową, to właśnie robiliśmy. I czyż nie straciliśmy z nią kontaktu? Możesz wyjść i zbierać owoce. Jesteśmy tak przyzwyczajeni do widoku ich w opakowaniu w supermarkecie. Zapominasz, skąd pochodzą, a potem prawdopodobnie jesteś zaskoczony, widząc, jak są produkowane komercyjnie. Ale wyjazd na wieś i zbieranie owoców lub warzyw to po prostu to, jak to było. Po prostu, powiedzieliśmy, jak to się nazywa? Zmieniająca się linia bazowa. Wiesz, to zawsze się zmienia. Ale cofnijmy się o 300 lat i, wiesz, przed rewolucją przemysłową, my wszyscy, kieszenie gospodarstw i samowystarczalność, to przeminęło.

[00:52:53] Jackie De Burca: To nie tak dawno temu. To znaczy, mówiłem to również innym gościom, Angus, wiesz, to nie tak dawno temu. Jeśli pomyślisz o tym tylko przez pryzmat swojej rodziny, w zależności od, wiesz, długości życia ludzi w twojej rodzinie, mówimy po prostu o, nieważne, czterech, pięciu, sześciu pokoleniach, w zależności, więc to nie tak dawno. Teraz. Na koniec, Angus, jaka jest twoja wizja przyszłych, przyszłych miast?

[00:53:16] Angus Cunningham: Och, to miało pokryć COVID nasze miasta na zielono. Po prostu, wiesz, kiedy widzisz ujęcia lotnicze lub mówisz, och, cześć, jak ujęcia miasta z drona, widzę te niesamowite budynki, jak moje oczy myślą, cholera, co my zrobiliśmy?

Był las. Spójrz na te wszystkie potwory. Więc ja, moja wizja jest taka, żeby pokryć je wszystkie zielenią, bo wtedy ty, ty po prostu nie oderwiesz się od natury i nie powiesz, że cię wykluczyłem. Była tam część i część tam, ale reszta to po prostu ogromne szklane i betonowe budynki mówiące, spójrz, jak wspaniali jesteśmy. Pokryj je zielenią, a wtedy będziemy mieli połowę szansy. Więc myślę, że zieleń musi wejść do mojego słownika w tym momencie. Więc zieleń pokrywająca zielony koc zieleni nad wszystkimi naszymi miastami, myślę, że to byłaby, taka byłaby moja wizja. Drogi, wiesz, korzystaj z metra, po prostu, wiesz, korzystaj z roweru. Wsiadłem na rower leśny ostatnio i pomyślałem, że jeszcze na nim nie byłem. Mam niesamowite, wiesz, żadnego zanieczyszczenia, w każdym razie możesz, więc dużo, żadnych samochodów, dużo rowerów, dużo chodzenia. Niektóre drogi zamieniły się w korytarze bioróżnorodności, które są niczym innym jak zielenią, więc pozwól ludziom chodzić wszędzie. Walking Dead również dla ciebie, więc. Tak, ale myślę, że nadrzędną wizją jest koc zieleni nad wszystkimi naszymi miastami. I pozwólmy naturze patrzeć na nas. Natura może być wysoko w budynku. Pozwólmy jej patrzeć na nas na ziemi, chodzących dookoła, w przeciwieństwie do nas robiących to w drugą stronę, patrzących na naturę.

[00:54:59] Jackie De Burca: Fantastycznie. Więc jakiż wspaniały sposób na zakończenie twojej wizji. Angus był naprawdę interesujący w rozmowie z tobą. To konstruktywne głosy.